Een niet-bestaande symfonie (deel V)

'Hiërou Salem', gouache, inkt en grafiet op papier, 65,5 x 43 cm, 2009

 

Het begrip fakir uit de Perzische en Indische cultuur betekent letterlijk ‘arme’, en duidt net als het woord derwisj, dat ‘niet-bestaand’ betekent, op het vermogen om iedere zelfzucht en iedere vorm van eigenbelang op te willen geven vanuit het diepe besef geen onafhankelijke eigen identiteit te bezitten. De derwisjen koesterden de wens om alle vormen van een waanzinnig volgehouden illusoire identiteit los te laten welke een mens gevangen houden in een rondzingen binnen de grenzen van wat wij nu de 'matrix' noemen. Tijdens hun ontmoetingen spraken zij elkaar niet zelden aan met ‘wees gegroet, koning der koningen, keizer der keizers’ en gingen veelal in lompen gehuld rond. Gezamenlijk streefden zij er naar om met behulp van zang en muziek de innerlijke snaren zodanig in de juiste stemming te brengen, tot er nog slechts één toon aanwezig was, welke alle tonen omvatte. Waren deze soefi’s gek? Nee, tenzij men waanzinnig van God bedoeld, vervuld van het Ene.

 

Geluid is een levend iets, het is de ziel zelf. Geluid is de uitdrukking, de manifestatie van het heelal, niets meer maar ook niets minder. Het idee dat we leven in een heelal van liefde komt wellicht sentimenteel of naïef over, maar licht en liefde vormen wel degelijk de basis en essentie van het heelal. Dat we in een tijd leven waarin de fysicus Andre Geim de Nobelprijs kan winnen door een plakje grafeen van één atoom dik af te snijden van een blokje grafiet, waarmee hoopvolle verwachtingen rezen om daar lcd-schermen van te kunnen maken, minuscule sensoren, nieuwe kunststoffen, nieuwe chips, etc, - tja, dat verhindert wellicht alle zicht om tot de werkelijke essentie van de kosmos door te kunnen dringen: licht en liefde.

Binnen de harmonie van licht en liefde is de mogelijkheid tot disharmonie, wanklank, afscheiding, altijd in potentie aanwezig. Een zekere dissonant is zelfs nodig, want zelfs in een eeuwige hemel zou je je gaan vervelen. Achter iedere disharmonie gaat een uitdaging schuil. In plaats van in verbittering de liefde te ontkennen, wat altijd het gevolg is van het onvermogen om boven het persoonlijke in zichzelf uit te stijgen, is het precies dát wat we eigenlijk zouden moeten nastreven, om daarmee in te leren zien dat al het lijden, hoe schrijnend en gigantisch ook, nooit meer is geweest dan een vergissing aan de oppervlakte, en dat daar onder altijd een oceaan van liefde regeert.


'Infinite love is the only truth, everything else is just an illusion'.

[David Icke]

 

In een tijd van chaos en disharmonie is het van des te groter belang om in symfonie met het leven te blijven. (sym-fonie, lett: samen-klank) Het woord SN-SKRT (Sanskriet), - éen van de oudste talen -, betekent letterlijk scheuren, verdelen van de werkelijkheid, waarin dan ook de dramatische lading doorklinkt wanneer de eenheid verbroken wordt; het verlies, het verdriet dat hiermee onbetwistbaar mede geschapen wordt. Zij het dat de eenheid in werkelijkheid nooit verbroken werd; eenheid is niet te breken. Een min Een is Een; Een plus Een is Een. “In het werkelijke bestaan is enkel eenheid”, zegt de 13e eeuwse soefi-mysticus Djalal-ad-Din Rumi.

 

Een mens kan gestemd worden door z’n omgeving, maar een mens kan ook zichzelf stemmen, ondanks z’n omgeving. Dit tweede is spiritualiteit, het is wat de mysticus doet. De dichter Novalis stelde reeds dat ziekte in eerste instantie een gebrek aan muzikaliteit is. Volgens het Griekse denken is de mens een microkosmos die ernaar dient te streven met de macrokosmos in overeenstemming te komen. We vinden dit idee terug in het gedachtegoed van de renaissance, o.a. bij Paracelsus. Hoe heeft deze eenvoudige waarheid toch zó zoek kunnen raken? Is het omdat een plakje grafeen van één atoom dik ons alle zicht benomen heeft? Zo nauw kan inderdaad het verschil zijn tussen binnen dan wel buiten illusie te leven.


'De hemel is de mens en de mens is de hemel, en alle mensen samen zijn een hemel, en de hemel is niets dan een mens'.

[Paracelsus]


 

'De hemel is...' , tekening, 1999

 

Klik hier voor de PDF.